Poprzednio...
Trzymało nas przy sobie kłamstwo.
- Nigdy cię nie okłamałem. - Mówiłeś, że jesteśmy tacy sami.
Oboje dorastaliśmy z krwią na rękach.
Tobie nie przeszkadza zabijanie, ale mnie tak.
Zabiłabyś ją w zamian za życie męża?
Nie!
Kiedy zamykam oczy, widzę Alaka tylko jako małego chłopca.
Pamiętam, jak napotkaliśmy czarciego robaka.
Wzięłam Alaka na ręce i uciekłam.
Szeptałam: „Zawsze będę cię chronić”.
Teraz wiem, że to było kłamstwo.
Zabiłaś Christie.
- Zrobiłam to, żeby... - Milcz.
Zawsze masz jakąś wymówkę. Nigdy nie mówisz prawdy.
Alak?
Nie skrzywdź go.
Teraz mnie słuchasz?
Dobrze.
Byłeś faworyzowany, synu.
Rozpieszczany.
Popierałam twoje wybory.
Zaakceptowałam Christie jako moją hanya tavo
i przekonałam ojca do waszego ślubu.
Kiedy cię porwano, myślałam tylko o tobie.
Zniszczyłam Łuk i zdradziłam miasto, żeby cię chronić.
Christie.
Christie wybrała śmierć, żeby uratować twoje dziecko.
Poświęciła wszystko dla rodu.
Ty niewdzięczny tchórzu!
Okryłeś naszą rodzinę hańbą.
Luke żyje? Mój Boże, Luke.
Cóż...
Przynajmniej poznaliśmy imię małego.
Szybciej. On ją zabije.
- Podaj koc. - Tak, Favi.
Luke to dobre imię dla chłopca.
- Co robisz? - Zapewniam synowi bezpieczeństwo.
Z dala od was.
- Przesuń się. - Nie pozwolę na to.
- Zepchnę cię ze schodów. - Nie skrzywdź dziecka.
Tylko spokojnie.
- Nie czuję dziś spokoju. - Alaku!
- To stróż prawa. - Pozbądź się go.
- Odsuń się. - Spokojnie.
- Co się dzieje? - Nic.
Jak widzisz, odzyskaliśmy syna.
Andina mówi, że Alak zaatakował Stahmę nożem.
Nie jest zbyt bystra. Pomyliła się.
To prawda? Pomyliłaś się?
Czasem wszystko mi się miesza.
To emocjonalna chwila.
Zezwól nam na chwilę prywatności.
- Gdzie byłeś? - Więziono mnie w obozie Rahmy Taka.
Byłem tam, kiedy zbombardowaliście przecinacz.
To była gehenna.
- Właśnie nam opowiadał. - Muszę wiedzieć, co widziałeś.
Syn chętnie o wszystkim opowie, jak tylko się wykąpie i naje.
Z rodziną. Na osobności.
Chcą ustalić wspólną wersję wydarzeń.
Boją się, że powiem coś, co zdradzi ich liczne kłamstwa.
Przestań mówić.
Szpiegują dla Wotan.
Wysadzili Łuk.
Biegnij!
Sukinsyn.
Dobrze, dziękuję.
W porządku.
Chyba wszyscy są.
Miasto dziękuje wszystkim, którzy postanowili
pomóc nam w poszukiwaniach.
Zbiegowie najpewniej wciąż są w mieście.
Musimy przeszukać teren w promieniu ośmiu kilometrów.
W pojmaniu Dataka i Stahmy
nie chodzi o zemstę. Powiedz im to, co mi.
Rahm Tak jest gotowy do ataku. Słyszałem, jak się chwalił.
- Może mu się udać? - Tak.
Tydzień po tym, jak zbombardowaliście przecinacz,
kupił całą ciężarówkę broni.
- Od kogo? - Nie wiem.
Blondyn, miał płaszcz z woła piżmowego, jego ochroniarzem był bioczłowiek.
Na broni było logo Von Bach Industries.
Wróg ma sprzęt Von Bach, a my co? Proce?
Dolina Defiance to ogromna niecka.
Są tylko trzy wejścia.
Przełęcz Bissel, którą uszczelniliśmy siecią utrzymania.
Podziemia starego St. Louis lub kopalnie.
Albo góry. Pieszo lub z powietrza.
Ciężko się przygotować, nie znając planu.
Tutaj wkraczają Datak i Stahma.
Szpiegują dla Rahmy.
Dzięki Alakowi wiemy, że są z nim w kontakcie.
Jeśli ktoś zna jego plany, to właśnie Tarrowie.
Musimy ich znaleźć, pojmać, przesłuchać i dowiedzieć się, jaki jest plan.
- Zrozumiano? - Tak jest.
Musimy przeszukać każdy dom i każdą ulicę.
Poole, Enriquez, zajmiecie się Dziuplami.
- Co to był za wzrok? - Jaki?
Zareagowałaś, kiedy Alak opisał handlarza bronią.
Wcale nie.
Musimy słuchać.
- Conrad jest blondynem. Conrad Von Bach? - Dobra.
Alak opisał mojego byłego,
który sprzedaje broń naszym wrogom.
Jestem zła i mi wstyd, ale nic na to nie poradzę.
Spróbuj do niego zadzwonić.
- Amanda i Berlin, weźmiecie... - Plac Darby.
Dziękuję.
Nie rozmawialiśmy od lat. Co mam powiedzieć?
Że Defiance chce coś od niego kupić.
- Nie stać nas. - Nie wspominaj o tym.
Meldujcie się swoim kapitanom co godzinę.
Poszukiwania na wszystkich obszarach mają być
przeprowadzone w sposób logiczny i systematyczny. Alak, za mną.
Iriso, obserwuj dom Tarrów,
na wypadek gdyby wrócili po wnuka.
Zróbmy to zgodnie z zasadami i mądrze.
Uważajcie na siebie.
Jestem w stanie pilnować syna.
Idziesz ze mną. Jeśli zobaczysz Tarrów, nie podejmuj żadnych kroków.
- Zawołaj mnie. - Zostałam niańką.
Do tej pracy nie potrzeba broni.
- Dokąd idziemy? - Powiem ci, jak dojdziemy.
Po co mnie zabierasz?
Na wypadek gdyby rodzice chcieli cię zabić.
Po co zajmować się dwójką szpiegów, kiedy idzie na nas cała armia?
Boję się o rodzinę.
Iratjanie nie mają się czego obawiać.
Rahm Tak będzie dobry dla siedmiu ras.
Wypędzi tylko ludzi.
- Proszę. - Ohyda.
- Musimy wtopić się w tłum. - To się nie uda.
- Całe miasto nas szuka. - Dlatego musimy uciec.
W ogrodzie koło Dziupli ukryłem broń i gotówkę.
Idź po nie. Ja zorganizuję pojazd i opuszczę sieć utrzymania.
Spotkamy się pod kładką za 90 minut.
- A jeśli cię nie będzie? - Będę.
- Co z dzieckiem? - Z Alakiem będzie mu lepiej.
- Nie. - Syn musi być z ojcem.
Ale mamy siebie. Jak wtedy, gdy przylecieliśmy na tę planetę.
I tak samo jak wtedy, przetrwamy.
Nie trać wiary.
Złożyłem ci wtedy obietnicę i ją podtrzymuję.
Dopóki oddycham, jesteś bezpieczna.
Pojedziemy na Key Diego.
Kupimy łódź i zamieszkamy na wybrzeżu.
Podobno dużo tam wydr. Proste życie.
Podoba mi się to.
Tak.
Dobrze wyszłam za mąż.
Uważaj na siebie.
Jestem z was bardzo dumny.
Zima była brutalna, pełna krwi i zmagań
z dala od rodzin.
Od Tucumcari mamy mało łupów.
Nawet moja kolekcja głów wygląda kiepsko.
Ale nadchodzi odwilż. Pierwszy pocałunek wiosny.
Za kilka dni wkroczymy do Defiance.
Napełnimy brzuchy i kieszenie.
Oraz nacieszymy się błaganiem o litość
ponad 2000 różowych.
Tak.
Nie będziemy znać litości,
tak jak oni, kiedy tu przybyliśmy
w poszukiwaniu domu.
Tak.
Rozejrzyjcie się.
Jesteśmy w domu!
Panie generale.
Strażnicy zobaczyli jeźdźca.
- Z Defiance? - Nie. Z południowego zachodu.
Ciekawe.
Niech się zbliży.
Ruszamy na Defiance!
Tożsamość?
Kiedy niebo spadnie na Ziemię, nastanie pokój.
Szukam Rahmy Taka.
Znalazłaś go.
Pokaż się.
- Volubela. - Witaj, Rahm.
Śmierdzisz tak źle, jak wyglądasz. Śpisz dziś sam.
Powitajcie odpowiednio Volubelę.
Czas na ucztę i wiadomości z domu.
Otwórzcie ziemskie wino, rozpalcie ogień i zarżnijcie najtłustsze cielę
przy muzyce Davida Bowiego.
Urządzę ucztę na twoją cześć.
Dobry z ciebie mąż.
Tak!
Jasna cholera.
Nie odzywaj się.
- Gdzie T'evgin? - Szybko się goi.
- Muszę rozmawiać z T'evginem. - Doszedłeś do siebie.
Nieładnie się gapić.
- Co cię tu sprowadza? - Macie statek na orbicie.
Nazywa się Tsuroz.
Ma teleskopy i czujniki?
- Do czego zmierzasz? - Kolektyw rusza na miasto.
W Defiance jest dwóch wotańskich szpiegów
i nie mogę ich znaleźć. Potrzebuję obrazu z satelity.
- Żeby znaleźć szpiegów? - I spojrzeć na obóz Wotan,
- obejrzeć jednostki. - Nie uczestniczę w waszej wojnie.
Nie jest nasza.
Rahm Tak jest członkiem Kolektywu Wotan. To wasi wrogowie.
Jeśli Defiance upadnie, przyjdzie po was i wasz gulanit.
Wtedy się tym zajmę.
- Kindzi? - Ojciec jest moim dowódcą.
Popieram jego decyzję.
Spełnienie mojej prośby leży w waszych interesach.
Nie rozumiesz?
To nie ma sensu. Czemu nam nie pomożecie?
Chyba że nie możecie.
W powrocie z orbity pomogła wam grawitacja.
Łatwizna. Ale droga w górę wymaga większej ilości energii.
To trudniejsze. Utknęliście tu.
Jesteście słabi i próbujecie to ukryć kłamstwami, mam rację?
Nie pomogę wam. Moje powody nie są istotne.
Moja matka tu była.
Niemożliwe.
Wszędzie poznam jej zapach.
Jesteś Alak, jej syn.
Wróciłeś z obozu Wotan. Cieszę się.
To prawda?
Matka Alaka zna się na ludzkiej kulturze.
Uczyłem się od niej, żeby łatwiej się zasymilować.
- Bardzo mi pomogła. - Z pewnością.
- Ile lekcji miałeś? - I kiedy? Stahma jest zdrajczynią.
Wspominała.
Przez twoje porwanie miała dylemat.
Straszna szkoda.
Nie planowałeś powiadomić nas, że sypiasz z kimś z Kolektywu?
Stahma była dostępna i chętna na seks.
- Nie obchodziły mnie jej poglądy. - Ohyda.
- Gdzie jest teraz? - Nie wiem.
Moje miasto i statek są zagrożone.
Stahma Tarr siedzi w tym po szyję. Jeśli zobaczę, że jej pomagasz,
przyjdę po ciebie ze wszystkimi siłami, jakie mam.
- Chodźmy. - Tak.
Ani słowa.
Mogę kopulować, z kim tylko chcę.
Nie ruszaj się.
Stahmo Tarr, jesteś aresztowana.
Błagam.
Nic nie zrobiłam.
- To wszystko sprawka męża. - Daruj sobie.
Dobrze.
Czuję, że jestem w domu.
Nie do końca.
Dlatego tu jestem. Czas, żebyś wrócił do Brasilii.
Wiem. Dzieci tęsknią.
Powiedz, że ojciec pracuje.
- Robi coś ważnego. - Powiedzmy im razem.
Wróć do domu.
O co chodzi? Dlaczego przyjechałaś?
- A jak myślisz? - Wysłała cię wicekanclerz Voske.
Wie, że się zbuntowałeś.
Wszyscy wiedzą.
Wynoś się.
Miałeś zrobić tylko rozeznanie.
Spotkaliśmy ruch oporu.
Farmerów, których domy spaliliście?
Dzieci, które wiszą na drzewach?
Łatwiej prosić o przebaczenie niż o pozwolenie.
Ten świat ledwie przetrwał wojnę.
Nie będzie kolejnej, jeśli nie będzie z kim walczyć.
Kiedy wrócę, przywitają mnie jak bohatera.
Wierzysz, że synowie tak cię będą widzieć?
Kiedy dowiedzą się, że ojciec popełnił ludobójstwo?
Przed ich urodzeniem, kiedy budowano na Casti arki,
rząd obiecywał kwonyo gyendo.
Świat Wotan. Nasz własny.
Nasi synowie zobaczą, jak ta obietnica się spełnia.
To były głupie słowa wynikające z ignorancji.
Przywódcy nie wiedzieli, że Ziemia jest zamieszkana.
Wiedzieli. Musieli.
Ludzie mają cierpieć za nasze błędy?
Ktoś musi.
Kolektyw się nie zgadza.
Są gotowi ci przebaczyć i cię ułaskawić
pod warunkiem, że przerwiesz tę krucjatę.
- A jeśli odmówię? - Powstrzymają cię.
Rahm?
Proszę, wróć ze mną do domu.
Mam odłożyć brzemię, wrócić do normalnego życia?
- Kuszące. - To daj się skusić.
- Twoja mama i T'evgin? - Nie mówmy o tym.
Nolan?
Co jest, Berlin?
Datak włamał się do gabinetu doktor Yewll.
Już wracam. Pilnuj go.
Pomóż mi wydostać się z miasta.
Mam nadzieję, że umyłeś ręce. Grypa szaleje.
- Proszę. - Znasz termin „drogi w utrzymaniu”?
Wytatuuj go sobie na czole.
- Będziesz mnie obrażać czy pomożesz? - Wszystko po kolei.
- Masz. To ci pomoże. - Dzięki.
Chodź z nami.
Nie.
Dlaczego? Nie jesteś im nic dłużna.
Amanda i Nolan zdarli ci skórę z pleców.
- Żeby kogoś uratować. - Omeka. Czemu w ogóle o tym rozmawiamy?
Miałam czas to przemyśleć.
Amanda nie patrzy na podziały jak my.
Dla niej każde życie jest tak samo cenne.
Jest bardzo urocza.
Zbuduj jej pomnik.
To ten warkocz.
- Przemieszczają się. - Pojmiemy go?
Zaprowadzi nas do twojej matki. Wtedy ich złapiemy.
Racja. Jesteś w to dobry.
Dobre wieści, córko.
Poziom gulanitu wzrósł do 60%.
- Kiedy osiągnie 75... - Powiedz to swojej alabastrowej dziwce.
Zgodnie z tradycją Omekowie mają wielu partnerów. W rodzinie i poza nią.
Nie jesteśmy tradycjonalistami.
Prawda. Twoje życie jest uboższe, jako że znasz tylko mój dotyk.
Nie jestem zazdrosna.
- To dobrze. - Jestem rozczarowana.
- Dlaczego? - Kiedy byłam dzieckiem,
nie okłamywałeś mnie jak inni ojcowie,
mówiąc, że będę żyć długo i szczęśliwie.
Sadzałeś mnie na kolanach, patrzyłeś w oczy
i mówiłeś, że słońca się zderzą
i życie na naszej planecie wyginie.
Mówiłeś prawdę.
Zawsze będę twoim
pierwszym ojcem.
Powinieneś był mi powiedzieć, że tu była i z nią spałeś.
Masz rację.
Stahma nic nie znaczy.
Jest tylko rozrywką.
Oby.
Jak planujesz opuścić sieć?
Co powiesz na to, słoneczko?
Niebezpieczna pandemia w obozie Jeźdźców Widmo?
Iratjańska grypa. Tylko ja wiem, jak ją powstrzymać.
Powinno zadziałać.
Jest tu. Idź po nią.
Ryzykuję życiem. Poproś ładnie.
Proszę.
- Stróż prawa na 12. -Shtako.
- Muszę iść. - Co robisz?
Ratuję żonę. Życz mi powodzenia.
Łapać go. Teraz.
Wstawaj.
Hej.
Jesteś hańbą dla rodziny. Zmarnowane nasienie!
Dość.
- Nie zasługujesz, żeby być Tarrem. - Myślisz, że tego chcę?
To przekleństwo, zwłaszcza tutaj.
- Koniec odwiedzin. - Nigdzie nie idę.
Chcę usłyszeć, co powie.
Proszę bardzo.
Mam dylemat.
Wszystko, co mówisz, brzmi rozsądnie.
Byliście więźniami zmuszonymi do współpracy, żeby uratować syna.
Wiarygodna historia,
którą potrafię zrozumieć. Nawet ci współczuję.
To bardzo uprzejme.
Co nie zmienia faktu, że dopuściłeś się zdrady
wobec mieszkańców Defiance.
Nie wyjaśnia, czemu od początku mnie okłamywałeś.
Nawet nie wiem, czy teraz nie kłamiesz.
Będziesz go torturował?
Zrobię, co muszę.
Nie mam nic do powiedzenia. Wykaż się.
Zamierzam.
Puść mojego syna.
Bardzo się przejmujesz. Przed chwilą mówiłeś,
że zhańbił waszą rodzinę.
- Nie możesz tego zrobić! - Zrobię, co zechcę.
Blefujesz.
Twój syn mówił, że Rahm Tak ma nową broń
i chce wkroczyć do Defiance. Powiedz, jaki ma plan.
- To twoja wina. - Byłem szpiegiem z przymusu.
Nie jestem lojalny Rahmie Takowi. Nie wiem...
- Kłamiesz! - W obozie byliśmy zmuszeni
- się podporządkować. - Kłamca!
Rozmawialiśmy o przeszłości. Nic nie wiem.
- Nic! - Nie zdradzisz mi planu?
- Pożegnaj się z synem. - Uwierz mi. Błagam!
Przysięgam, że nic nie wiem. Nie zabijaj go.
Mówię prawdę. Nie zabijaj go, Nolan!
To moje jedyne dziecko.
Co myślisz?
Wierzysz mu?
Tak.
Obaj blefujecie.
Ładne przedstawienie.
Andino?
Luke?
Jest tutaj.
- Gdzie Andina? - Na rynku.
Zabrakło makfy'ego. Obiecałam przypilnować Misia.
- Misia? - Tak nazwała go Pilar.
Kiedy ją widzieliście?
Znaleźliśmy ją z dzieckiem w lesie za obozem Wotan.
Więc to wy go uratowaliście?
- Co z Pilar? - Nolan ją zastrzelił.
Dobrze.
Wracając do Defiance, zauważyłam, że lubi patrzeć w niebo.
Pokazywałam mu chmury w kształcie zwierząt.
Zaczął płakać po wyjściu Andiny.
Wyniosłam go na zewnątrz.
Pomyślałam, że widok nieba go uspokoi.
Proszę.
Ma twoje oczy.
Dziękuję.
To moja praca.
Mówię o...
uratowaniu mojego syna.
Nie chcę cię skrzywdzić.
Czego chcesz?
Pojedziemy razem do przełęczy Bissel.
Każesz opuścić sieć utrzymania.
Odjedziemy daleko, w bezpieczne miejsce.
Kiedy upewnię się, że Nolan nas nie śledzi, uwolnię cię.
To broń stróża prawa.
- Czyja to krew? - Jednego ze stróżów.
Próbował mnie aresztować.
Jesteś terrorystką. Wiesz o tym?
Jestem matką, która kocha syna.
Może bardziej, niż powinnam.
Nie śmiej się!
Doceniam tylko, jak wspaniałą jesteś matką.
Tak bardzo kochasz Alaka, że zabiłaś jego żonę.
Tak jak Kenyę.
Tak ją kochałaś, że ją zabiłaś.
Jesteś taka piękna.
Nie jesteś dobra.
Nie jesteś kochająca.
Jesteś bezwzględnym zbirem.
Jedna z nas umrze.
Bez problemu mogłam wysadzić Łuk
z tobą w środku.
Postanowiłam cię nie zabijać.
I teraz też cię nie zabiję.
Do śmierci będziesz się zastanawiać dlaczego.
Ja stawiam.
- Co świętujemy? - To podziękowania.
Czemu nie mówiłeś, że to wy uratowaliście Luke'a?
- To nie było ważne. - Uratowałeś mojego syna.
Byłoby dla niego lepiej, gdybym był bardziej podobny do ciebie.
- Jestem słaby. - Nieprawda.
Przetrwałeś siedem miesięcy w niewoli z wariatką, która miała twojego syna.
Uciekłeś z obozu Rahmy Taka, pomogłeś zapolować na szpiegów.
Dla mnie jesteś sprytnym, zdolnym, silnym młodym mężczyzną.
To nie czyni mnie dobrym ojcem.
Jeśli chcesz brać mnie za przykład,
gorzko się rozczarujesz.
Wziąłem idealne dziecko
i zmieniłem je w mordercę.
- A po drodze schrzaniłem jej głowę. - Irisa jest super.
Dobrze się prezentuje.
To kłamstwo. Nie prezentuje się dobrze.
Wcale.
- Ale kochasz ją? - Oddałbym za nią życie.
- Ona też cię kocha? - Chyba.
Może to wystarczy.
Pozostaje nam mieć nadzieję.
Tęsknię za Christie.
Wiem.
- I co? - Nikt nie wchodził ani nie wychodził.
Długo tam siedzą.
Powinniśmy zajrzeć?
Czekamy.
Nie chciałem tego.
Musisz mi uwierzyć.
Musisz mi wybaczyć.
Zapominam, co jest ważne.
Zapominam.
Panie generale?
Była zabójcą wysłanym przez ludzi pod pretekstem pokoju.
Robią się przebiegli.
Czas dać im nauczkę.
Bebe, nastaw kawę. Czas spalić miasto.
Prosiłeś się o to.
Zbombardowałeś Łuk.
Zabiłeś ludzi.
Pozwól mi spytać.
Ile żyć poświęciłbyś dla córki?
- Ile już poświęciłeś? - Nie jestem taki jak ty.
Masz rację.
Byłeś przy śmierci Rafe'a McCawleya?
Zginął,
próbując ratować Christie.
Zabił trzech wotańskich żołnierzy i zranił Rahmę Taka.
Głupiec.
Ale szlachetny.
Cały Rafe. Dobry człowiek.
Jego bohaterstwo wszystkich nas zawstydza.
Amanda powiesi mnie za zdradę, prawda?
Niesprawiedliwie jest ją tym obarczać,
ale tak, powiesi cię.
Mogę więcej soli?
Stahma.
Musisz mi pomóc.